O xintoísmo

Cando era nova coñecín a un gaditano, con quen acordei vivir xuntos ás dúas semanas, intercambiando a ideas con 50 palabras de castelán que eu dominaba a duras penas e con moitas repeticións e risas. Con el  e cos nosos dous fillos vivimos 7 anos en Xapón e 20 anos en Cádiz.

Cando o amor que tivemos ao principio desapareceu entre problemas e asuntos banais diarios e o noso matrimonio funcionaba por inercia e polos fillos, decateime de que xa non tiña sentido de continualo. Daquela os noso fillos eran a maiores de idades, asinei os documentos do divorcio, sentíndome como me graduaba o matrimonio. Logo atopei un traballo de profesora de xaponés en Galicia onde quería vivir hai moito tempo.

Considérome moi afortunada por poder vivir en dous ou tres mundos, contando con Cádiz, ben diferentes. Ademais a min non me custou moito adaptarme á vida española, é como poñerse zapatos máis grandes que osteus, se fose o contrario, é dicir, cambiar a vida en España á de Xapón, creo que che doerían bastante os pés. En Xapón recibín unha educación bastante estrita e esixente que inculcan a disciplina nas mentes de todos os nenos dos arquipélagos nipóns. Ademais vivía co xintoísmo que máis influíu no temperamento de xaponeses dende miles de años ata hoxe en  día. 

O xintoísmo é unha relixión autóctona de Xapón, nada da admiración cara á natureza. Esta admiración fainos crer nunha espiritualidade divina e esta é a orixe de Xintoísmo. Eu aprendín as súas mensaxes escoitando o son do vento no bosque de bambú, vindo como caer unha pinga de choiva da folla do pinos, sentada a carón do cereixo que se estende os petalos das súa flores arreo.

No Xintoísmo  non hai regras como, por exemplo, os dez mandamentos, hai só costumes, como xuntar mans para mostrar respecto e gratitude, e algunhas regras baseadas no sentido común, como non mentir, non roubar. Pódense dicir que a relixión é unha ensinanza lóxica para dirixir a xente como vivir, e o xintoísmo é unha sentimento primitivo con que ensina vivir coa natureza.

Creo que é o mesmo que teñen todos os galegos.