A mata do porco 1

A MATA.

Este era unha labor esperada, de moito traballo, moita xente e que requiría de organización.

Ó estar cebados os porcos, escóllese un día de inverno, preferiblemente seco, de xeada, lúa vella e con suficiente xente coa que contar ese día.

Unhas datas antes fíxose acopio de xestas que se ataban en forma de vasoira, de fentos secos ou carqueixas, que son uns arbustos que se estenden a ras do chan cando eran comestos polas vacas ó levalas ó monte. As xestas metíanse no forno do pan logo de cocer para que secaran e arderan ben.

Tamén debían estar preparados os coitelos, especiais para este fin, as cordas, as tinas, as mesas e os bancos, fontes, ferros, pedras de fregar,...

Chegada a hora, e xa atendida a facenda, (o resto dos animais) e despois de almorzar e invitar á xente que viña a axudar, procedíase a matar.

Atábase o porco por unha perna, sacábase do cortello e dirixíase cara ó banco, onde se levantaría á forza e se inmobilizaría. Neste momento, o matachín metíalle o coitelo pola gorxa, introducíndoo con dirección as alegrías (o corazón). Era importante que sangrara ben porque se dicía que era mellor para a conservación da carne. En algunhas casas aproveitábase o sangue para facer filloas. Filloas de sangue, lle chamaban.